Trwać

Trwać
gdy zaułek
mroczny jak niepokój
gdy wiatr rozrywa
nasz ostatni żagiel
bocianie gniazdo
nie obwieszcza lądu
i piach źrenicom
odebrać chce
słońce

Cichnąć
gdy serce
skowytem zmęczone
a dłoń omdlała
od ściśniętej pięści
uciszać usta
by łzami obmyte
nie zawodziły
jak wichura
smętnie

Sycić błękitem
przestraszone serce
by fale ciepła
wpłynęły spokojnie
niosąc wytchnienie
i niosąc nadzieję
co koi smutek
i rozluźnia
dłonie

Agnieszka Przybylska, 13 lipca AD 2015

Agnieszka Przybylska, Trwać, Paint, 2015